«Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα, γυρεύουν στην άσφαλτο νερό…» οι πρώτες νότες του τραγουδιού που ερμήνευσε ο Δημήτρης Μητροπάνος και έκανε ένα από τους ύμνους που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν γενιές.

Κι όμως, αυτή η τεράστια επιτυχία, έμεινε για χρόνια κλεισμένη σε ένα συρτάρι.
Το 1985, ο Άλκης Αλκαίος έστειλε στο Θάνο Μικρούτσικο, τους στοίχους της Ρόζας. Μέσα σε δύο βδομάδες η μουσική ήταν έτοιμη. Ήταν μεσημέρι, δεν ήθελε να ενοχλήσει τους γείτονες, γι΄αυτό είχε βάλει στο πιάνο την σουρντίνα, με αποτέλεσμα ο ήχος να είναι πιο πνιχτός ενώ ο ίδιος τραγουδούσε χαμηλόφωνα. Το αποτέλεσμα επιεικώς απαράδεκτο. Δεν ακουγότανε με τίποτα.

Εκείνη την περίοδο ο Μικρούτσικος συνεργαζόταν με την Χαρούλα Αλεξίου για τον δίσκο της «Η αγάπη είναι ζάλη». Είχε γράψει αρκετά τραγούδια, αλλά ταυτόχρονα την έβαζε να ακούει και παλιότερα τραγούδια για να διαλέξουν και ένα από αυτά. Μόλις έβαλε την ηχογράφηση της «Ρόζας», μετά από 30 δευτερόλεπτα, η Χαρούλα του είπε να προχωρήσει στο επόμενο.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1996, ετοίμαζε δίσκο για το Δημήτρη Μητροπάνο. Η ίδια διαδικασία, ακούγοντας παλιά τραγούδια, πάει να “προσπεράσει” τη «Ρόζα» και ο Μητροπάνος φώναξε «Ασ’το!». Η συνέχεια γνωστή σε όλους μας…
Κυκλοφόρησε από την MINOSEMI ο δίσκος «Στου αιώνα την παράγκα», που μεταξύ των άλλων περιείχε και την «Ρόζα».

Όσο για το ποια είναι η Ρόζα του τραγουδιού, ο Άλκης Αλκαίος δεν αποκάλυψε ποτέ αν ήταν η εμβληματική επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ.
«Δε θέλησε ποτέ, μα ποτέ, όσες φορές και αν τον ρώτησα να μου πει, αλλά προσωπικά είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι ναι, είναι! Κάποιο πολύ κοντινό του πρόσωπο μου είχε πει ότι κάποτε υπήρχε στην ζωή του μία Ρόζα αλλά για εμένα αναμφίβολα το τραγούδι έχει γραφτεί για την Λούξεμπουργκ. Το αποδεικνύει νομίζω και ο συγκλονιστικός στίχος "πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία / πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή" ο οποίος συνοψίζει την συγκυρία καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο στην ελληνική γλώσσα» είναι η απάντηση του Θάνου Μικρούτσικου, σε συνέντευξη του (1/2/2014 – εφημερίδα «Αυγή» – Θάνος Μαντζάνας), για την εμβληματική, πια, «Ρόζα» του ποιητή Άλκη Αλκαίου.